صـــدای من_شعـــرمن اشعار بهـاره طلایی
مانده ام
با دست هایی عقب مانده
از عقربه های خودنشناس
که می چرخند
در بازگشت گذشته یِ نگذشته،
خم شده است
قنداقه یِ بخت
از سنگینی نگاه آسمان
که نور فرو می ریزد
بی هیچ ردّی در سایه های نامتقارن
(پارازیت ها در سرم، خط می اندازند
فرکانس ها، ضعف کرده اند)
سایه ها
گلاویز با بوی باور کودکی
پوست می اندازد
در استخوان های سوخته
(دعوتید به صرف واژه هایی که بو گرفته اند)
سُرخورده اند جلبک ها
و موج دریا رگ به رگ شد،
انگشتم گره خورده ست
به نخ بادبادک
که در خواب هایم
نفس می کشد
و روزهایم را
وزن می کند.
#بهـــاره‌طــــلایــی
@sedayman_shearman
http://baharetalaei.
برچسب:
نویسنده: baharetalaei