رویش از شیار ناممکنرویش از شیار ناممکن حرف هایی ملتهب در ادعای شعر شدن نظم جهان را به هم می ریزند شاید حقیقتی مرموز زیر سایه ی سبزینگی افکار بیهوده را پنهانی شخم می زند؛ هیس! وقت جوانه زدن رسیده است همین قدر ساکت و دور از هیاهو دیر یا زود از شیار ناممکن ها؛ در پیدایش مسیر گم گشتگی آسمان را دریاب بال...

مانده ام با دست هایی عقب ماندهاز عقربه های خودنشناسکه می چرخند در بازگشت گذشته یِ نگذشته،خم شده است قنداقه یِ بختاز سنگینی نگاه آسمانکه نور فرو می ریزدبی هیچ ردّی در سایه های نامتقارن(پارازیت ها در سرم، خط می اندازندفرکانس ها، ضعف کرده اند)سایه هاگلاویز با بوی باور کودکی پوست می اندازددر استخوان های...

گناه فرضیگناه فرضی از آسمان بُرید و روی خواب نیمه کاره ای بساطش را پهن کرد کابوس های باطله را مچاله می کرد و در بسته های پست مدرن به بیداری تاریک سوخته حواله می داد (آفتاب فرضیه ای بیش نیست، از اثبات آن دست بکش) سیب گنجی گیج پیش از آفرینش هوای شکنجه ی حوا را در کشاکش آدم طوفانی می کرد؛ پیش از آفتاب ...